Prompt:

ฉันยังวางแก้วไว้ที่เดิม เผื่อเธอกลับมานั่งข้างกัน ทั้งที่รู้ดีแก่ใจฉัน ว่าไม่มีวันนั้นอีกแล้ว เสื้อของเธอยังมีกลิ่นจาง ๆ ฉันไม่กล้าซักมันออกไป กลัวว่าถ้ากลิ่นนั้นหาย เธอจะหายไปจริง ๆ ฉันอยู่กับสิ่งของเดิม ๆ เหมือนอยู่กับเธอ…ทั้งที่ไม่มี คนที่ตายไปแล้ว ทำไมยังไม่ยอมไปจากหัวใจฉัน ยิ่งพยายามลืมเท่าไร เธอกลับยิ่งชัดขึ้นทุกวัน ฉันยังคุยกับความว่างเปล่า เรียกชื่อเธอในห้องที่ไม่มีใคร โลกมันหมุนไปไกลแค่ไหน แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้…ที่เดิม บางคืนฉันฝันว่าเธอกลับมา ยิ้มเหมือนวันสุดท้ายที่เจอ แต่พอตื่นขึ้นมาเมื่อไร ก็มีแค่น้ำตา…กับความจริง คนที่หายไปแล้ว ทิ้งฉันไว้กับลมหายใจเดิม ๆ ไม่มีเธอในโลกใบนี้ แต่ทำไมทั้งโลกยังมีแต่เธอ ถ้าการลืมคือการหายใจ ฉันคงตายไปพร้อมเธอวันนั้น เพราะตั้งแต่ไม่มีเธอ ฉันก็ไม่เคย…มีชีวิตอยู่จริง ๆ