Tango Vocal design male and female alternating, strong male and female vocals alternating throughout the song to create body, heat, tension, love, and hate, the voices behave like two dancers locked in a dangerous embrace sometimes united sometimes colliding, male vocal feeling deep intense controlled power, a voice that carries jealousy desire and unspoken threats, rough edges that hint at street instinct and emotional danger, acts as the undertow of the wave pulling dragging challenging, female vocal feeling sharp sensual elegant fire, a voice that can cut seduce resist or surrender, smooth but capable of sudden emotional explosions, acts as the crest of the wave rising crashing shining, vocal interaction style alternating lines that feel like a heated argument disguised as a dance, occasional overlaps to create emotional chaos and passion, call and response moments that mimic steps turns and confrontations, moments of unison to show dangerous intimacy and temporary peace, overall
4:44
Tango Vocal design male and female alternating, strong male and female vocals alternating throughout the song to create body, heat, tension, love, and hate, the voices behave like two dancers locked in a dangerous embrace sometimes united sometimes colliding, male vocal feeling deep intense controlled power, a voice that carries jealousy desire and unspoken threats, rough edges that hint at street instinct and emotional danger, acts as the undertow of the wave pulling dragging challenging, female vocal feeling sharp sensual elegant fire, a voice that can cut seduce resist or surrender, smooth but capable of sudden emotional explosions, acts as the crest of the wave rising crashing shining, vocal interaction style alternating lines that feel like a heated argument disguised as a dance, occasional overlaps to create emotional chaos and passion, call and response moments that mimic steps turns and confrontations, moments of unison to show dangerous intimacy and temporary peace, overall
4:09
Prompt:
Bróðir minn… hlustaðu aðeins… það sem gerðist í Reykjavík í gær… var eins og jólasyrpa… nema miklu verra! Ég var á djamminu á Laugavegi, undir norðurljósunum, hálf á sokkunum, þegar ég sá hana… stelpu sem glóði eins og Harpa í desember. Pylsuvagninn stoppaði. Túristarnir frusu. Jafnvel sjoppukallinn hvíslaði: “Jæja… nú byrjar ruglið.” Hún hristi mjaðmirnar eins og hún væri að bræða jökul með rassinum einum. Ég hugsaði: “Ó mæ gódd… þetta er STELPA BUMBUM!” STELPA BUMBUM! Hún dansar eins og eldgos! ZÚMZÚÚÚM! Hún skoppar eins og lundi á koffíni! BUMBÚÚÚM! Hún er sprengja frá Akureyri! STELPA BUMBUM! Gefðu mér meira bumbum! En þá… eins og draugur úr Íslendingasögunum… kom konan mín inn á dansgólfið, með úlpu, snjó í hárinu, og augun eins og hún væri að sjá skattaskýrsluna mína. “HVER ER ÞESSI STELPA?!” öskraði hún eins og víkingadrottning. Stelpa Bumbum hrópaði úr fjarlægð: “MANITOOOO! Þetta lag er sprengja!” og hljóp í burtu eins og hún væri á leið í sund. Við hlupum yfir ísinn, ég missti skóna, sjálfsvirðingin rann undir bíl, börnin köstuðu snjóboltum og öskruðu: “JÁÁÁÁÁÁ!” Konan mín elti mig, renndi á rassinum, og öskraði: “ÉG VIL EKKI MINNA BUMBUM EN HÚN!” Ég reyndi þúsund afsakanir, milljón sætar línur, og heila fjallshlíð af blabla. Hún stoppaði, horfði beint í augun á mér, og sagði: “Engir peningar… ekkert honey… ENGINN BUMBUM!” Stelpa Bumbum hrópaði: “Manitooo! Ég vil meira bumbum!” En kortið mitt var fryst. Bókstaflega. Það var í vasanum… í -12°C. NO MONEY, NO HONEY! ENGINN BUMBUM! NO MONEY, NO HONEY! ENGINN BUMBUM! Hún var svo falleg… ég vildi halda áfram að dansa… En konan mín náði mér loksins, tók mig í kragann, og við enduðum öll að dansa bumbum undir norðurljósunum, í zúmzúúúm takti, eins og brjáluð íslensk fjölskylda. Stelpa Bumbum veifaði og sagði: “Amor… no money… no honey… ekkert bumbum… BLESS MANITO!”