Prompt:

Bróðir minn… hlustaðu aðeins… það sem gerðist í Reykjavík í gær… var eins og jólasyrpa… nema miklu verra! Ég var á djamminu á Laugavegi, undir norðurljósunum, hálf á sokkunum, þegar ég sá hana… stelpu sem glóði eins og Harpa í desember. Pylsuvagninn stoppaði. Túristarnir frusu. Jafnvel sjoppukallinn hvíslaði: “Jæja… nú byrjar ruglið.” Hún hristi mjaðmirnar eins og hún væri að bræða jökul með rassinum einum. Ég hugsaði: “Ó mæ gódd… þetta er STELPA BUMBUM!” STELPA BUMBUM! Hún dansar eins og eldgos! ZÚMZÚÚÚM! Hún skoppar eins og lundi á koffíni! BUMBÚÚÚM! Hún er sprengja frá Akureyri! STELPA BUMBUM! Gefðu mér meira bumbum! En þá… eins og draugur úr Íslendingasögunum… kom konan mín inn á dansgólfið, með úlpu, snjó í hárinu, og augun eins og hún væri að sjá skattaskýrsluna mína. “HVER ER ÞESSI STELPA?!” öskraði hún eins og víkingadrottning. Stelpa Bumbum hrópaði úr fjarlægð: “MANITOOOO! Þetta lag er sprengja!” og hljóp í burtu eins og hún væri á leið í sund. Við hlupum yfir ísinn, ég missti skóna, sjálfsvirðingin rann undir bíl, börnin köstuðu snjóboltum og öskruðu: “JÁÁÁÁÁÁ!” Konan mín elti mig, renndi á rassinum, og öskraði: “ÉG VIL EKKI MINNA BUMBUM EN HÚN!” Ég reyndi þúsund afsakanir, milljón sætar línur, og heila fjallshlíð af blabla. Hún stoppaði, horfði beint í augun á mér, og sagði: “Engir peningar… ekkert honey… ENGINN BUMBUM!” Stelpa Bumbum hrópaði: “Manitooo! Ég vil meira bumbum!” En kortið mitt var fryst. Bókstaflega. Það var í vasanum… í -12°C. NO MONEY, NO HONEY! ENGINN BUMBUM! NO MONEY, NO HONEY! ENGINN BUMBUM! Hún var svo falleg… ég vildi halda áfram að dansa… En konan mín náði mér loksins, tók mig í kragann, og við enduðum öll að dansa bumbum undir norðurljósunum, í zúmzúúúm takti, eins og brjáluð íslensk fjölskylda. Stelpa Bumbum veifaði og sagði: “Amor… no money… no honey… ekkert bumbum… BLESS MANITO!”