Prompt:

შენი თვალები ღამის ცას ჰგავს, სადაც ვარსკვლავებს ვეღარ ვითვლი, როცა მიღიმი, მთელი ცხოვრება უცებ ფერებით ივსება თითქოს. შენი ხმა ნელა გულში მოდის, როგორც მუსიკა ძველი ფირფიტიდან, და როცა ჩემთან ახლოს ხარ, ყველა ტკივილი შორს ქრება. ჩემო ქალბატონო, შენში ვიპოვე ჩემი სამყარო, შენი ხელები რომ მეხება, დრო ჩერდება წამით თითქოს. ჩემო ქალბატონო, შენ ხარ ჩემი მშვიდი თავშესაფარი, რაც არ უნდა ქარმა წამიღოს, შენამდე მაინც მოვალ ისევ. ქუჩის შუქებში შენს ჩრდილს ვეძებ, როგორც დაკარგულ სიზმარს ღამეში, შენს გარეშე ეს ყველაფერი მხოლოდ ცარიელი ხმაურია. შენი სიცილი დილას ჰგავს, რომელიც ფანჯრებში აღწევს ნელა, და როცა მიყურებ ჩუმად, მგონია, რომ ყველაფერი შეიძლება. შენი სურნელი ისევ დამყვება, როგორც მაისის თბილი საღამო, შენს გვერდით დროაც სხვანაირია, უფრო მშვიდი და უფრო ნაზი. როცა მიყურებ ჩუმი თვალებით, ყველა სიტყვა აზრს იძენს უცებ, და ამ სამყაროში ყველაზე მეტად შენთან ყოფნა მინდა მხოლოდ. შენთან საუბარიც მუსიკას ჰგავს, რომელსაც გულით ვიმახსოვრებ, ყველა წუთი, შენთან გატარებული, ჩემში სამუდამოდ დარჩება. თუ ოდესმე ღამე ჩამოწვება და გზები ისევ აირევა, შენი ღიმილი მანათებს ისე, როგორც შუქურა ზღვაში დაკარგულს თუ ოდესმე გზა აგვერევა, მე შენს თვალებში ვიპოვი სახლს, რადგან სადაც შენი გულია, იქ იწყება ჩემი ცხოვრება. ჩემო ქალბატონო… შენ ხარ ჩემი ყველაზე ლამაზი სიმღერა.